|
بيا جانا كه جانان خواهد آمد |
|
|
|
امير شاه خوبان خواهد آمد
|
| بر اين دنياى ظلمانى سرانجام |
|
|
|
شهى چون ماه تابان خواهد آمد
|
| گرفتاران پريشانان بياييد |
|
|
|
كه شاه غمگساران خواهد آمد
|
| الا اى بى پناهان ناله تا كى |
|
|
|
پناه بى پناهان خواهد آمد
|
| بگو از ما به جمع مستمندان |
|
|
|
كه شاه
فضل و احسان خواهد آمد
|
| مريضان دردمندان مژده بادا |
|
|
|
طبيب درد و درمان خواهد آمد
|
| مكش اى دل زهجران آه سوزان |
|
|
|
كه ديگر غم به پايان خواهد آمد
|
| مكن ناله تو مظلوما ز ظالم |
|
|
|
كه شاه دين و ايمان خواهد آمد
|
| بسوز اى دشمن مولا كه مولا |
|
|
|
بعز و جاه شايان خواهد آمد
|
| ملايك در ركاب و التزامش |
|
|
|
بجاهى بس فراوان خواهد آمد
|
| مگر صاحب ندارد دين و قرآن |
|
|
|
به قرآن عصر قرآن خواهد آمد
|
| بسر آن پرچم نصر من اللّه |
|
|
|
به كف شمشير بران خواهد آمد
|
| بشارت بادت اى شيعه كه مهدى |
|
|
|
بقربانش سر و جان خواهد آمد
|
| مخور غم چون به پايان روزگار انتظار آيد |
|
|
|
رود سرماى دى آندم كه هنگام
بهار آيد
|
| خزان بر تخت يغما چند روزى پيش ننشيند |
|
|
|
صبا با جيش نوروزى و لطف بى
شمار آيد
|
| جهان از نو جوان گردد زانفاس مسيحايش |
|
|
|
اگر آن ماه كنعانى به صرف لاله
زار آيد
|
| به پايان مى رسد تاريكى شبهاى غم افزا |
|
|
|
چو خورشيد جهان آرا برون از
كوهسار آيد
|
| فداى مقدمش سازم هزاران بار جانم را |
|
|
|
اگر دانم ز روى لطف بر سويم نگار
آيد
|
| دو چشمم منتظر بر دو چو يعقوب از غم يوسف |
|
|
|
كه شايد پيك مصرى را بدين
درگه گذار آيد
|
| جهان در انتظار و من در اميدم كه تا روزى |
|
|
|
همايون طلعتم مهدى به امر كردگار
آيد. |