نقش علمای مشهد در انقلاب اسلامی

علمای مشهد از کودتای 1299 شمسی به بعد، رسما و عملا به عنوان یک گروه مخالف مذهبی، وارد صحنه مبارزات شدند. البته در ابتدا آنها نگاه مثبتی به حکومت رضا شاه داشتند. اما این نگاه مثبت با گذر زمان و رو شدن دست رضاخان به شدت تغییر جهت یافت و با وقوع فجایع مربوط به کشف حجاب و قیام گوهر شاد، علمای مشهد به یکی از قطبهای مخالفین حکومت پهلوی تبدیل شدند. با شروع نهضت امام (ره) در سال 1340، و مطرح شدن لایحه انجمن های ایالتی و ولایتی، علما و مردم مشهد، نقشی بس حیاتی و مهم در حمایت از امام و نهضت ایشان ایفا کردند. وجود دو بیت سید محمد هادی میلانی و سید حسن طباطبایی قمی در مشهد، مامن و پناهگاه نیروهای انقلابی بود. در این دوره راهپیمایی ها و تظاهراتی که از بیوت این دو مرجع آغاز می شد، مهاجرت آیت الله میلانی به تهران پس از بازداشت امام (ره) و آیت الله قمی و دیگر روحانیون در 15 خرداد و روزهای بعد از آن، نقطه اوج این حمایتها بود. از مهمترین فعالیتهای آیت الله میلانی در این سفر می توان به موارد زیر اشاره کرد: سفر به قم جهت دلجویی از خانواده امام خمینی (ره)، تحریم انتخابات دوره بیست و یکم مجلس شورای ملی، صدور چندین فتوا و اعلامیه و رایزنی جهت آزادی امام خمینی.

مذاکرات آیت الله میلانی با پاکروان و تماس با رسانه های خارجی و در جریان قرار دادن آنها از اوضاع ایران و حتی تهدید دربار در مورد آزادی امام و دیگر علمای بازداشت شده باعث شد که حتی آن دسته از علمای مشهد هم که نسبت به نهضت بی تفاوت بودند، سکوت را روا ندانسته و به جمع انقلابیوئن پیوستند. چنانچه میرزا احمد کفایی و میرزا حسین سبزواری . . .